Showing posts with label "შიგნიდან ბრძოლის" მქადაგებლებს. Show all posts
Showing posts with label "შიგნიდან ბრძოლის" მქადაგებლებს. Show all posts

ბერი საბას წერილი "ახალ ათონელებს"

ღირსი მამა საბა (ათონელი)
ღირსი მამა საბა (1994) ათონის მთის, კაპსალის წმ. ნიკოლოზის სახელობის კელიიდან იყო, და იმ ცხრამეტი მონასტრის თვალსაზრისს იზიარებდა, რომელნიც მრავალთა დარად, გარკვეულ დრომდე, დასაშვებად მიიჩნევენ სარწმუნოების საკითხებში დათმობებსა და შეთანხმებებს. მამა საბა, სათნოებებით მოსილი კაცი იყო და მასთან რჩევის საკითხავად, ხშირად დადიოდნენ ეგრეთწოდებული "ახალი ათონელი მამები", რომლებიც მსოფლიო პატრიარქთან და სხვა ეკუმენისტებთან იყვნენ და არიან კავშირში. თანამოსაუბრეებთან, ხშირად იშველიებდნენ მამა საბას მაგალითს და ამბობდნენ: მართებული რომ იყოს იმ მოშურნეთა პროტესტი, რომელთაც არა აქვთ ერთობა პატრიარქთან, მამა საბაც მათ რიცხვში იქნებოდა". მაგრამ როდესაც 1987 წელს,

Почему Истинно-Православные истинно православны

Иеромонах Максим (Маретта)

Возражение о. Василию Григориату и обоснование отказа от общения с епископами-экуменистами

Афонский старец Василий Григориат написал статью, в которой суммировал многие аргументы против греков-старостильников. Статья была издана отдельной брошюрой в 2000 г. в Григориатском монастыре на Афоне и получила большую популярность в Греции. В 2007 г. она была переведена на английский язык. В 2010 г. ответ на нее написал иеромонах Вознесенского монастыря в Нью-Йорке о. Максим Маретта, находящийся в "хризостомовском" Синоде Истинно-Православной Церкви Греции – самой крупной на сегодня юрисдикции греков-старостильников (http://hotca.org/). Читателю предлагается русский перевод статьи о. Максима, выполненный Александром Карповым.

***
Во все века дьявол искушал и продолжает искушать верующих самыми разными способами: то гонениями, то нападениями захватчиков, то мирскими соблазнами. Но самые эффективные его ловушки – это ереси и расколы, которые, отторгая христиан от Церкви, уводят их от Христа в духовные заблуждения, а затем и в отступничество. Список различных ересей, которые пытались побороть Церковь за всю ее историю, довольно длинный: арианство, несторианство, монофизитство, иконоборчество, католицизм, протестантизм и многие другие. А в наши дни появилась новая ересь, целью которой является собрать все прочие ереси воедино, и по этой причине мы называем ее пан-ересью, все-ересью. Эта ересь – экуменизм, который можно кратко описать как убеждение или вера в то, что все те группы и секты, которые Церковь в прошлом объявила еретическими и отступническими, "на самом деле" и в каком-то смысле остаются Ее членами.

Угроза, которую экуменизм представляет для Церкви, является, пожалуй, более серьезной, нежели те, которые исходили от ересей прошлого – по двум причинам. Во-первых, значительно большая часть Церкви поддалась этому соблазну. Во-вторых, результатом экуменизма является принципиальное уничтожение самих понятий "православия" и "ереси" в том их смысле, в котором они понимались Церковью с момента Ее основания.

Несмотря на широчайшее распространение экуменизма, во многих поместных Церквах какой-то остаток верующих остается верным православию. Эти верные христиане известны как "истинно-православные", или "православные традиционалисты", а иногда и как "старостильники". Последнее название появилось из-за того, что одним из первых проявлений экуменизма было введение нового богослужебного календаря, совпадающего с тем, которым пользуются католики и протестанты. А так как католический (григорианский) богослужебный календарь был осужден Церковью, то истинно-православные отказались признавать его введение "новостильниками" и вышли из общения с теми епископами, которые его продвигали и приняли.

Немногим лучше самого экуменизма и тот прискорбный факт, что многие люди, при своем вполне православном вероисповедании, все равно остаются под епископами-экуменистами, с чьим вероисповеданием они категорически не согласны. Для удобства мы будем называть таких людей "консервативными новостильниками", хотя, наверное, правильнее было бы назвать их консервативными сторонниками Мирового Православия, так как среди них много и таких людей и приходов, которые пользуются святоотеческим (юлианским) календарем. Однако, как их ни назови, на протяжении новейшей церковной истории они только и делают, что клеймят "раскольниками" тех, кто поддерживает святоотеческие традиции. Сами же они считают экуменизм чем-то, с одной стороны, плохим, но с другой стороны, чем-то таким, что не дает еще права отделяться от тех епископов, которые экуменизм проповедуют.

Большое количество обличительных речей было написано этими людьми против тех верующих, которые прервали общение с экуменическими епископами. Одной из самых широко распространившихся в последние годы таких работ и является статья о. Василия Григориата, озаглавленная "Против Святых Отцов: позиция фанатиков-старостильников". В своей работе о. Василий собрал практически все аргументы и обвинения, которые обычно предъявляют старостильникам; по этой самой причине детальное опровержение его статьи послужит как нельзя более хорошим и полным оправданием позиции православных и возражением в адрес клеветников.

В Писании сказано: "Обличай мудрого, и он возлюбит тебя; дай [наставление] мудрому, и он будет еще мудрее; научи правдивого, и он приумножит знание" [1]. Автор надеется на то, что читатель, будучи этим "мудрым", прислушается к этим словам, поймет, в чем заключаются ошибки о. Василия и иже с ним, прервет общение с экуменистами, и встанет на святоотеческую позицию.

მღვდ. ზურაბის (აროშვილი) და არქიმანდრიტ რაფაელის (კარელინი) კითხვა-პასუხი



ქვემოთ მოყვანილი დისკუსია გაიმართა 2005 წელს, არქიმ. რაფაელის ინტერნეტ-გვერდზე: http://karelin-r.ru/


11/04/2005 Свящ. Зураб спрашивает:

ВСТУПИВ В ЭКУМЕНИЧЕСКОЕ ДВИЖЕНИЕ – “Есть ли жизнь на Марсе? или... Люди! на Марсе - Экуменизм!” Вопрос: А может лучше так назвать эту статью?

Архимандрит Рафаил отвечает:

Уважаемый Зураб! Если на Марсе высадятся космонавты – один католик, второй протестант, третий униат, то экуменизм на Марсе возможен.

14/04/2005 Свящ. Зураб спрашивает:

Это очень хорошо, что вам не нравится документ ВСЦ – «Заключительный Отчет Специальной Комиссии по вопросу об участии Православных Церквей в работе Всемирного Совета Церквей» и вообще экуменизм.

Но! Кто эти экуменисты? Кто занимается со стороны офиц. Церквей экуменизмом? Разве Марсиане? Нет, дорогой это ваши первоиерархи Констант. Патриарх., Алексаедр. Патриарх., Антиох. Патриарх. и т.д. Вы с этими иерархами находитесь в мистическом единстве и они ваши Епископы. Не буду сейчас объяснять, что значит Епископ, вы теоретически знайте это. Также не стоит оправдываться тем, что они лично ответят перед Богом за свои деяня и что вы не причем. Да! И они ответят за своe богонасмехательство и вы будете в ответе за свое сослужение и за духовное единение с этими лже–епископами. Верьте, дорогой, Бог поругаем, не бывает. И хорошо оглянитесь, не на Марсе это все происходит, а на вашем «…глубочайшем интиме Церкви…» как вы его сами называете.

Как наверно сами понимаете, это уже не вопрос. Потому, что в Вере в Истинного Бога Спасителя, в Его учении принесенном на землю, сохранившейся до нас в Церкви, которая возвещается нам св. Отцами, не ставятся вопросительные знаки, а утвердительные. И не надо ухищрениями превратно-развратного ума переделывать Его, стараться приспособить Его к своему экумен-болотному состоянию.

არქივიდან: წერილი არქიმანდრიტ ლაზარეს

"ყოველივე თავის დროზე დავიწყებას მიეცემა,
მხოლოდ ღმრთის მსახურება და მის წინაშე
სინანული დარჩება მარადიულ ფასეულობად"
წმ. ეპისკოპოსი ეგნატე.
"ეკუმენიზმს გადაჭრით უნდა გავემიჯნოთ და მის თანამგზავრებთან საერთო არაფერი გვქონდეს. ჩვენ და ისინი სხვადასხვა გზით მივდივართ - ეს მათ მტკიცეთ უნდა ვუთხრათ და საქმითაც ვუჩვენოთ, ნამდვილი აღმსარებლობის დრო დგება, როდესაც, შესაძლოა, მარტონიც დავრჩეთ და დევნილთა მდგომარეობაში აღმოვჩნდეთ, რადგან დღეს ყველა ადგილობრივი მართლმადიდებელი ეკლესია "ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოში" შევიდა, რითაც მართლმადიდებლობას უღალატა და თაყვანი სცა სატანას" (მთავარეპისკოპოსი ამბერკი).

ერესი (მწვალებლობა) ღმრთის გმობაა. მაგრამ რა ხშირად ხდება, რომ კომპრომისისა და ქრისტეს უარყოფისათვის პირდაპირ ღმრთის გმობა არც არის საჭირო, და თვით საუკუნო ცხოვრებისა და წარწყმედის საკითხი ერთი შეხედვით უწყინრად გამოიყურება. "ოღონდ ყინულოვანი წყლიდან ამოდი და წადი, აბანოში გათბი"-ეუბნებოდნენ მტარვალნი სებასტიელ მოწამეებს, სხვა არაფერი მოუთხოვიათ: არც კერპებისათვის მსხვერპლის შეწირვა, არც ქრისტეს უარყოფა ანდა ღმრთის გმობა. ამგვარი არაფერი ჩაუდენია ამ ორმოცთაგან ერთ-ერთს, რომელიც დაჰყვა ცდუნებას, მაგრამ ეკლესია დღესასწაულის კანონში ცხადად გვამცნობს მისი საუკუნო წარწყმედის ამბავს.

"დამამცირებლად ევედრებოდა ამოეშალა მისი სახელი (ვიქტორი) ქრისტესათვის ტანჯულ ტუსაღთა სიიდან, თანაც ჰპირდებოდა მოხელეს, სამაგიეროდ მამულს გაჩუქებო…ღამით საპყრობილედან გამოუშვეს, მაგრამ იგი მალე მოკვდა. ეს რომ შეიტყო ჰიერონმა, ატირდა: "რა ჰქენი, ვიქტორ! რა ძვირად გამოისყიდე სიცოცხლე! რატომ ჩაიგდე თავი მტრის ხელში? როგორ შეგაშინა ხანმოკლე ტანჯვამ უბრალო ჭრილობებისაგან,რაც არაფერია მარადიული სატანჯველის წინაშე,შენ რომ მოგელის!" (მოწ. ჰიერონის ცხოვრება, ხსენება 7 ნოემბერს).

არქივიდან: წერილი ''შიგნიდან ბრძოლის'' მქადაგებლებს

მღვდელი ზურაბ აროშვილი
"ბუნებით სისულელე არ არის დანაშაული, მაგრამ გონების ბოროტად გამოყენების გამო გამოსულელება მიუტევებელია და დიდ სასჯელს იმსახურებს. ასეთები არიან ისინი, ვისაც საკუთარ თავზე მაღალი წარმოდგენა აქვს და უკიდურეს ამპარტავნებაში ვარდება"

წმ. იოანე ოქროპირი
თითქმის არასოდეს არც ერთ მწვალებლობას არ დაუწყია საეკლესიო დოგმატების პირდაპირი უარყოფა - ესაა ზოგადად მწვალებლობის ერთ-ერთი დამახასიათებელი თავისებურება. მაგალითად, როდესაც ნესტორიანული მწვალებლობა გაჩნდა ეშმაკი თავის მსახურთა პირით ნიკეა-კონსტანტინეპოლის სარწმუნოების სიმბოლოს დაცვას შეუდგა და მიუთითებდა,ამ სიმბოლოში სიტყვა ''ღმრთისმშობელი" არსად არის ნახსენებიო. "ყველაფერში მამათა აღმსარებლობა დაიცავი და ნუ ამბობ, ქალწულმა ღმერთი შვაო, რაკი წმინდა კრებებს ეს სიტყვა სიმბოლოში არ შეუტანიათ." აი ნათელი მაგალითი იმისა, რომ სიტყვით ძველ დოგმატურ განჩინებებს არ არღვევდნენ, მაგრამ საქმით მწვალებლობის თანაზიარნი ხდებიან.

ახლა პოპულარულია თემა,რომ ეკუმენიზმი და მისი საქმენი მწვალებლობა კი არა,მხოლოდ გზაა მწვალებლობისაკენ.ამბობენ, როდესაც ყველა ერთად, ერთ ლიტურგიაზე ეზიარება და ევქარისტიულ ერთიანობაში შევა, მაშინ უნდა გავიქცეთო.ესაა ე.წ. ''მართმადიდებელთა'' პოზიცია,რომლებიც თითქოს "შიგნიდან ბრძოლას" ემხრობიან. მოდი ვნახოთ,რას ფიქრობენ და რა აქვთ გუნებაში იმ იერარქებს, რომელთა წინააღმდეგაც ეს "შიგნიდან ბრძოლა'' მიმდინარეობს.

მოვიხმობთ ერთ შედარებით ახალ მაგალითს, რომელიც კარგად ახასიათებს ოფიციალური ეკლესიის თანამედროვე იერარქთა მსოფლმხედველობას. ამ რამოდენიმე წლის წინ სასულიერო აკადემიის ერთ-ერთი კურსდამთავრებული იცავდა დიპლომს, თემა-"ეკუმენიზმი, როგორც მწვალებლობა". ე. წ. "ლიმა-ლიტურგიებზე" საუბრისას მან თქვა: ეს არის რაღაც ახალი, პრაქტიკული ლიტურგიკული ერთობის ახალი სახე, რომელიც ეკუმენისტურ შეხვედრებზე ინერგებაო. ამაზე პატრიარქმა ღიმილით შენიშნა: ''კი მაგრამ, ეს ხომ ლიტურგია არ არის - როგორ არა გრცხვენიათ თქვენ, მართმადიდებლებს, რომ მას საიდუმლოს უწოდებთ.'' საოცარი სიტყვები და საოცარი იდეებია! რა თქმა უნდა, "ლიმა-ლიტურგიები"არ არის მართლმადიდებლურიl ლიტურგიები და შეუძლებელიცაა, რომ იყოს მაგრამ ესაა რაღაც ახალი ერთიანობის ახალი ლიტურგია, უფრო სწორად, ამ სინკრეტული ლიტურგიების ერთ-ერთი სახე. მაშ გამოდის რომ, ჩვენი ეკუმენისტი იერარქების აზრით, რიტუალებსა და ღმერთისმსახურებაში არ ყოფილა ერთიანობა პირდაპირი მნიშვნელობით! თქვენ ამბობთ, ასეთი ერთიანობა ჩვენთვისაც მიუღებელიაო. მაგრამ მაშინ უცნაური სურათი იშლება: ის რაც ეკუმენისტი იერარქების პოზიციით დასაშვებია და მათი აზრით, არ არის განდგომილება, მიუღებელია მათთვის,ვინც "შიგნიდან ბრძოლას"ქადაგებს, როგორ გადავწყვიტოთ ეს პრობლემა? როგორ ვაიძულოთ ეს იერარქები სცნონ თავიანთი შეცდომები? მაგრამ რაში? იმაში, რასაც ისინი პრინციპში საერთოდ არ აღიარებენ? და რა გამოდის: თუმცაკი ეს წინააღმდეგობა თითქოსდა გადაულახავია, ამის მიუხედავად ისინი (ორივე მხარის მტკიცებით) ერთ ეკლესიას წარმოადგენენ და შემდგომშიაც ეკლესიად დარჩებიან? ჰო, მართლაც რომ უცნაური წარმოდგენაა ქრისტიანობასა და ეკლესიაზე! მაგრამ რაში იცავენ ისინი ერთიანობას? რომელ ეკლესიას წარმოადგენენ ერთად? გათიშულ ეკლესიას, რომელსაც სარწმუნოებისა და ქრისტიანული ცხოვრების საკითხებზე ერთი აზრი არ გააჩნია!

არქივიდან: წერილი არქიმანდრიტებს რაფაელსა და ლაზარეს

მღვდელი ზურაბ აროშვილი

"მღვდელნი მისნი შეაბილწებენ წმიდათა და აუთნოებენ (არღვევენ) სჯულსა"
(სოფონია, 3,4).

უცნაური დროა! მაშ ქრისტიანებათ არ მიგაჩნივართ? ეკლესიაში ყოფნის უფლებას გვართმევთ? კი მაგრამ, თქვენს ე. წ. საეკლესიო ერთიანობაში ხომ ყველაფერი ერთმანეთშია არეული: ცრუ მოწმობები ჭეშმარიტებაზე და ღმრთის წინაშე საძაგელი ქმედებები ამ ჭეშმარიტების წინააღმდეგ! ან იქნებ თქვენ აბრაამის ძენი ხართ და შთამომავლობით ეკუთვნით ეკლესიას, ჩვენ კიდევ სამარიტელნი და წარმართნი? თქვით ბარემ თამამად, ნუ გრცხვენიათ, რომ ფარისეველნი ხართ და მემკვიდრეობით გეკუთვნით ეკლესიაში ყოფნა, რომ სწორედ თქვენა ხართ ეკლესია, სულ ერთია, რასაც არ უნდა სჩადიოდეთ. თქვით ხმამაღლა, რომ ახლა უკვე შეუძლებელია იყო ქრისტიანი და იცავდე ეკლესიის დამაარსებლის გარდამოცემას, რომელიც მისი ჭეშმარიტი მოწაფეებისაგან მივიღეთ და არა ცრუ მოციქულებისაგან, გარდამოცემას, რომელიც ეკლესიის მადლისმიერი ცხოვრების წყაროა. თქვით, რომ რასაც არ უნდა ასწავლიდეთ, ყველაფერი ჭეშმარიტებაა და შეუძლებელია ცდებოდეთ-მხოლოდ იმიტომ, რომ თქვენ იყავით და მემკვიდრეობის კანონით ყოველთვის იქნებით "მებრძოლი ეკლესია", ანუ, როგორც მთელი საეკლესიო სწავლების საპირისპიროდ ამთკიცებთ, "მცოდველი ეკლესია". საოცარი მკრეხელობაა ეკლესიის, ჭეშმარიტების სვეტისა და სიმთკიცის წინააღმდეგ!

რატომ ატყუებთ ადამიანებს? განზრახ რატომ ურევთ ერთმანეთში ერთის მხრივ ჩვენი ბუნების უძლურებისაგან მომდინარე ზნეობრივ ცოდვებს, მეორეს მხრივ კი გაცნობიერებულსა თუ გაუცნობიერებელ განდგომილებასა და ღმერთის ღალატს? ამით ამტკიცებთ, რომ განდგომილთა მიერ ღმრთის წინაშე საძაგელი ქმედებები თითქოს აუცილებლად უნდა არსებობდნენ ეკლესიაში. თქვენ განგებ აბნევთ ადამიანებს იმით, რომ სინანულის დისციპლინის კანონებს თვით სარწმუნოების სჯულისდებას უტოლებთ, როდესაც აცხადებთ, კანონის სიტყვასიტყვით შესრულება ყველა ჩვენი ტაძრის დახურვას გამოიწვევსო. მაგრამ თქვენ ხომ იცით, რომ არასოდეს ყოფილა და არც ახლა არსებობს ტოლობა ხორციელ ცოდვაში ჩავარდნასა და მწვალებლობის (ერესის) მიღებას შორის? თითქოს ისიც კარგად უნდა მოგეხსენებოდეთ, რომ გარდამოცემიდან გადახვევა და მისი ღალატი ეკლესიისაგან განშორებას იწვევს, და რომ ეკლესია კი არ "სცოდავს" აან "ნაგვიანდება" "სოფელთან შეხების შედეგად" (თქვენი გამეთქმებია), არამედ ვინც ჭეშმარიტების წინააღმდეგ სცოდავს, ის დგება ეკლესიის გარეთ. მაინც სად, რომელ წმ.. მამასთან ნახეთ ასეთი რამ? რატომ ატყუებთ ხალხს? რატომ გადასცემთ მას სწავლებას "მებრძოლი ეკლესიის" შესახებ ესოდენ დამახინჯებული სახით?

ბერი საბას წერილი "ახალ ათონელებს"


ღიი მამა აბა ( 1994), ათონის მთის, კაპსალის წმინდა ნიკოლოზის სახელობის კელიიდან იყო, და იმ ცხრამეტი მონასტრის თვალსაზრისს იზიარებდა, რომელნიც მრავალთა დარად, გარკვეულ დრომდე, დასაშვებად მიიჩნევენ სარწმუნოების საკითხებში დათმობებსა და შეთანხმებებს. მამა საბა, სათნოებებით მოსილი კაცი იყო და მასთან რჩევის საკითხავად, ხშირად დადიოდნენ ეგრეთწოდებული "ახალი ათონელი მამები", რომლებიც მსოფლიო პატრიარქთან და სხვა ეკუმენისტებთან იყვნენ და არიან კავშირში. თანამოსაუბრეებთან, ხშირად იშველიებდნენ მამა საბას მაგალითს და ამბობდნენ: მართებული რომ იყოს იმ მოშურნეთა პროტესტი, რომელთაც არა აქვთ ერთობა პატრიარქთან, მამა საბაც მათ რიცხვში იქნებოდა". მაგრამ როდესაც 1987 წელს, მსოფლიო პატრიარქმა დიმიტრიოსმა რომის პაპთან ერთად ღმრთისმსახურება აღასრულა, მამა საბას სულმა, ამის მოთმენა და ამ აშკარად ეკუმენისტურ ეკლესიაში დარჩენა ვეღარ შესძლო. მან სხვა მოღვაწეებთან ერად თავისი პროტესტი გამოხატა და გამოეყო იმ ათონელებს, რომლებიც ცხრამეტი მონასტრის ქომაგად დარჩნენ. იმ დღიდან მამა საბა იმ მონასტრების ეკლესიებში აღარ შესულა და არც იმ კელიების კარი შეუღია, რომლებიც ამ მონასტრების დაქვემდებარებაში იყო.

მსოფლიო პატრიარქთან და ეკუმენისტებთან კავშირში მყოფნი შეშფოთდნენ. დაიძრნენ მონაზვნები კელია - მონასტრებიდან, ბერის გადარწმუნებას ლამობდნენ, მაგრამ ამ ხშირსა და მომაბეზრებელ სტუმრობებს მათთვის სასურველი შედეგი არ მოჰყოლია. ბოლოს მამა საბა იძულებული გახდა წერილობით ეპასუხა ერთ-ერთი მონაზონისათვის (რომელიც განსაკუთრებით ცდილობდა ბერის "გონს მოყვანას") და იმ დანარჩენისათვის, რომლებიც მას მართლმადიდებლობისაგან მოწყვეტას და ეკუმენიზმში გახლართვას უპირებდნენ. ეს წერილი ქვემოთ მოგვყავს.