იოვანჱს თავის კუეთისა საკითხავნი

თქუმული წმიდისა და ნეტარისა იოვანე მთავარეპისკოპოსისაჲ კოსტანტინელ ეპისკოპოსისაჲ(ოქროპირისა)

აწ მოვედით, საყუარელნო ჩემნო, და ისმინეთ ჩემი და გითხრა თქუენ სასუმური იგი და გამზადებაჲ, რომელი ყო ეროდე მეფემან, ვითარცა წერილ არს წმიდასა სახარებასა შინა, ვითარმედ პური ყო ჰეროდე მეფემან შობისა სიხარულსა მას ჰეროდჱსსა, წყეულისა მის მელისასა, კაცის-მკლველისა მის მჴეცისა მზაკუვარისა.

 

რამეთუ ესე საქმჱ უწოდა უფალმან. ამისთჳს არა დასდვა მას ლომ, რამეთუ ესრე საგონებელ იყო იგი. ამისთჳსცა ჰრქუა მათ მივედით და არქუთ მელსა მას.  და ღაცათუ ჴელმწიფებაჲ იგი ლომისაჲ აქუნდა, არამედ სახჱ იგი მელისაჲ იყო.  ხოლო რაჟამს შეკრბა მოსუმური იგი შესაძრწუნებელი მორწმუნეთაჲ და განსაცხრომელი ურწმუნოთაჲ, დასხდეს სუმად, და წარმოჴდეს მროკვალნი როკვად და მახიობელნი იგი სუმასა ზედა საქიქელსა ხილვად; და საძაგელსა უსაწყალობელჱს თრიატონისა შეიქმნა სახლი იგი სამეუფოჲ და სასუმურიცა გნებავს გულისხმის-ყოფად სახილველისა მის უშუერისა. მეფეთაგანი იყო, რომელი იგი როკვიდა, ასული ეროდიაჲსი, მეფეთა შვილი იყო ესე. ხოლო ესე ეროდია იყო, რომელი წესსაცა თჳსსა არა დაადგრა რომელი-იგი  ფილიპჱს ცოლი იყო და ჰეროდეს ეცოლა. 

ესე იგავად თქუმულ არს და იგავისა მის გამოძიებაჲ დასაშჯელ არს აღსასრულსა, რომელ ჰეროდე აღუდგინა საჴსენებელი ძმასა თჳსსა და მიერითგან უწესოებაჲცა იგი და-ხოლო-იჯერა. რამეთუ იყო იგი მეფჱ ჰურიათაჲ და ჰმონა გულის-თქუმათა. და ვითარ სახედცა იყო მეფჱ, ეგრევე სახედ იყო დედოფალი ჰეროდია, და ესენი ურთიერთას განყენებასა გულისთქუმით განიზრახვიდეს.

ხოლო იოვანე, დიდი იგი და უმეტჱსი წინაწარმეტყუელთაჲ, ცხადად უწესოებასა მას მათსა ამხილებდა, ნანდჳლვე უმჯობჱსი იგი წინაწარმეტყუელთაჲ რამეთუ ყოველივე წინაწარმეტყუელი რაჟამს ჰასაკსა თჳსსა მოიწიის, მაშინღა მადლსა მას წინაწარმეტყუელობნ, და რომელსამე უკუანაჲსკნელ ჟამთა მოეცის, ხოლო ესე იოვანე ექუსისა თჳსა რაჟამს იდვაღა მოცელსა შინა, წესსა მას შჯულისასა იზარდებოდა იგი, მოკითხვასა მას უფლისასა სარწმუნოებით ჰკრთოდა ყრმაჲ იგი, ჰკრთოდა უსრული.   ასოჲთა, ხოლო სრული სიხარულითა.

ჴელ-თუმცა-ეწიფებოდა, გამო-მცა-უსწრო დღედ დროდმდე წესისა თჳსისა და იხილამცა დედაჲ უფლისა თჳსისაჲ მოსრული, არამედ იურვოდა იგი საპყრობილესა მას შინა მუცელსა და სიხარულით ჰკრთებოდა. ხოლო, რამეთუ ვერ შემძლებელ იყო სიტყუად, არცაღა თუ ენაჲ აქუნდა მეტყუელად, არცაღა პირი ედგა, რაჲთამცა ჰმსახურა წადიერად, დედისა თჳსისაგან ენაჲ იჴმია და წინაწარმეტყუელებს და იტყჳს ელისაბედ, და იოვანე მუცლით გამო ასწავებს სიტყუასა. ვითარ-იგი უმჯობჱს არს წინაწარმეტყუელთა!

წინაწარმეტყუელნი წინაჲსწარ იტყოდეს და ჰსწადოდაცა ხილვად, რომელსა იგი ხედვიდეს სულითა. ამისთჳს ღაღადებენ მიჩუენენ ჩუენ, უფალო, წყალობაჲ შენი და მაცხოვრებაჲ შენი მომეც ჩუენ. ამისგანადცა თავი(სა) თჳსისათჳს თქუა უფალმან, ვითარმედ მრავალთა წინაწარმეტყუელთა და  მართალთა ჰსწადოდა ხილვად და ვერ იხილეს, და სმენად და ვერ ესმა, არცა იხილეს, არცა ვითარცა წინაწარმეტყელნი ყოფადსა მას იტყოდიან. ხოლო იოვანე წინაწარმეტყუელებასაცა განაცინებს და იტყჳს აჰა ესერა კრავი ღმრთისაჲ, რომელი მოსპოლავს ცოდვათა სოფლისათა.

ესე წინაწარმეტყუელი, უფროჲსი წინაწარმეტყუელთაჲ, არა თავსიდებდა.   უწესოებასა მას  სახლეულებასა, არამედ გონიერებითა განცხადნების, კეთილითა მით სიტყჳთა კაცად-კაცადსა აწავლებს, რამეთუ არა კეთილა დევნაჲ იგი უჟამოდ მოწმისაჲ. ბომონი ნუ რაჲ აღდგაა იოვანე? ანუ გუნდრუკი აკურთხაა? ანუ საკლველ-მე რაჲ და შესაწირავ? ანუ ეგრე ნუ ჰრქუაა უვარ ყავ ღმერთი? ანუ ეგრე ნუ ჰრქუა უზორე კერპთა?  არამედ გონიერებისა მის აზნაურებასა, ასწავებდა პირითა და მოწამე გონიერების იპოვების, რაჲთა გულისხმა-ჰყო, რავდენ შემძლებელ არს კადნიერებასა მას წინაწარმეტყუელებისასა, რომელმან იგი ჰრქუა მეფესა მას არა ჯერ-არს შენდა, ვითარმცა ძმის ცოლი შენი ცოლად გესუა.

ჰხედავა, ვითარ-იგი წესსა მას ზედა სძლევს ღირსებით უკეთურებასა მას ეროდე მეფისასა! სპასიანნი ესხნეს, სიმდიდრითა შემკულ იყო და ძლიერ იყო სამეუფოჲთა მით ძალითა; იოვანე გლახაკ და უპოვარ, უქალაქო, უქუეყანო, უზმა და არა მჭამელ, ვითარ-იგი წესი აიძულებს, რომელსა-იგი შეუმოსიეს სტევისა აქლემისაჲ, და ძოწეულითა შემოსილსა შჯულსა დაუდებს უდაბნოჲსა მავალი იგი და მძლავრთა მათ და კაცთა და ქალაქის უფალსა მას მკალის მჭამელი იგი და თაფლისა ველურისაჲ; და ტაბასტაკ-დაგებულთა მათ. და სამეუფოჲსა ტაბლისა ზედა მსხდომარეთა დაადგრა ზე და მბრძანებელსა ეგრე ეტყჳს "არა ჯერ-არს", და აწუევს მეფესა მას, რაჲთამცა განუტევა. თქუმულ არს, ვითარმედ ყოველი ჯერ-არს და არა ყოველი სარგებელ. ამისთჳს ჯერ-იყო, რაჲთამცა მადლი მისცა, ჯერ-იყო, რაჲთამცა შეჰრაცხა იგი გონებითა მოძღურად. განრისხნა ეროდე და უმეტჱსადღა ჰეროდიადა,  სეხნა იყვნეს სახელითა და სახითაცა, უმეტჱს ხოლო მეუღლე, და იყვნეს ორნივე იგი არა თუ ერთ-ჴორც, არამედ სწორ საძაგელებითა,  და ამისგანადცა შეაგდებენ წინაწარმეტყუელსა მას საპყრობილედ, რაჲთამცა განიცადეს ქორწინებაჲ იგი უგუნურებისა მათისაჲ. ასწავე ბრძენსა და შეგიყუაროს შენ; ნუ ასწავებ უგუნურსა, რაჲთა არა მოგიძულოს შენ. და ვითარცა შეაგდეს იოვანე საპყრობილესა, ხოლო იგი არავე დააცადებდა კადნიერებასა, არამედ ეტყოდა განიშორე მეუღლჱ ეგე შენი უკეთურებისაჲ. რამეთუ უმტკიცე იქმნებოდა იგი საპყრობილეს მას შინა. ხოლო მწარისა მისთჳს სასუმურისა მძლავრისა მის და ფიცხლისა, რომელსა-იგი საშუებელი სიმწარისაჲ არს და ოხჭანი მისი არს მკლველი წინაწარმეტყელისაჲ.

       

მას ჟამსა შევიდა ეროდია, ეროდიადაჲსი ასული, წარმწყმედელი ჴორცთაჲ და სულისაჲ, შევიდა იგი შეღჳნებულთა მათ თანა მოსუმურთა, როკვიდა მახიობრებლ სეფე-ქალი იგი, რომელი-იგი ჭჳრობადცა არა ჯერიყო დედათაჲ, რომლისაჲ-იგი არა ჯერ-იყო ხილვად პირი მამათაჲ. არამედ ესრე ვჰგონებ ვითარ-იგი იოვანე წინამძღურად პირი დედისაჲ იჴმია, ეგრეცა ქალმან მან პირი დედისა მის ურცხჳნოჲსაჲ წინამძღუარ ყო და მაშინღა იკადრა მოსუმურთა მათ შესლვად. არა-მე კმა-იყოა ესოდენი ესე სირცხჳლისა გარდარევნაჲ? და ვითარღა იკადრა შესლვად? ანუ-მე არა სეფე-ქალი იყოა, რომელსა საჭურისნი და შიმონვარნი ესხნეს, გინა თუ სხუაჲ შუენიერებაჲ სამკაული, რომელი ედვა მას? ბოროტ იყო შესლვაჲ იგი მისი და უძჳრჱს იყო აღთქუმაჲ იგი. და როკვიდა იგი შორის მეინაჴეთა მათ, განლიგებული თუალითა სიმთრვალითა მით ღჳნისაჲთა. ხოლო იგინი უფროჲს აღსცხარდებოდეს და გულს-ედვა ზრახვაჲ იგი ძჳრისაჲ და იტყოდეს არა თუ როკავს, არამედ უმეტჱს როკავს! და არა ჰრიდებდეს იგინი სირცხჳლისაჲ მის განშორებაჲ. სთნდა ჰეროდეს და.   მეინაჴეთაცა. და მელი იგი არღარა იფარვიდა. ჰხედვიდა იგი ასულსა მას ძმისა თჳსისასა და უკეთურსა მას სახლეულსა წინაშე მათსა მროკვალსა და არა ჰრცხუენოდა და სათნო-უჩნდა მას და მისთანათაცა მათ, ვითარცა იტყჳს წმიდისა თანა წმიდა ვიყო, ხოლო დრკუნი იგი შენ დაამჴენ!.

       

მინდა მისთჳს მცირედ პავლჱსგანცა სწავლაჲ ყოვლადვე რაჲსათჳს ისმის თქუენ შორის სიძვაჲ და ესევითარი სიძვაჲ, რომელი წარმართთაცა შორის არა არს, ვითარმცა ვისმე ძმის ცოლი თჳსი ცოლად ესუა? ანუ როკვაჲ და ესევითარი როკვაჲ, ვითარმცა მეფეთა ასული როკვიდა? და თქუენ განლაღებულ ხართ და არა უფროჲსღა იგლოვთ, არამედ აქებთ და სასყიდელსაცა სიცხარისასა მიიღებს უძჳრჱსსა.

      

და ჰეროდეცა ეფიცებ(ის), ვითარმედ მთხოვე, რაჲცა გნებავს, და მიქცე შენ ზოგი მეფობისა ჩემისაჲ. ჰხედავთა გულის-თქუმისა მოყუარესა მას? წინაჲსწარ ფუცავს, ვითარმედ "რაჲცა მთხოო, მიგცე შენ". და დაიმცირებ როკვისათჳს უფლებასა შენსა და წინაჲსწარ სირცხჳლსა უთხრობ ფიცით აღნათქუემისასა.

     

ჰხედავა, ვითარ მეფეთა იგი პატივი გულის-თქუმისა სიყუარულსა მიჰყავს სირცხჳლად? ჰხედავა, ვითარ-იგი მეფობაჲ განაგდო? "რაჲცა მთხოო, მიქცე შენ ზოგიცა სამეუფოჲსა ჩემისაჲ". ესოდენ შეგირაცხიესა სამეუფოჲ იგი პატივი? ესრჱთ წინაჲსწარ განგიცდესა თუალნი? პირველისა მის ქალისა როკვითა განიძარცუე ზოგი; მეორედ ღათუ როკვიდეს, მკოდოვ ხოლო იქმნეს მეფჱ. სადა არიან, გულის-თქუმის მოყუარეო, შარავანდნი? ანუ სადა არიან უტანჯველნი სიმდიდრენი, რამეთუ ზოგი იგი სამეუფოჲსაჲ დასდევ ფერჴთა მროკვალისათა? ილოცე, ნუ კუალად როკვიდეს; და მეორედ თუ როკვიდეს, და დაგაგდოს შენ პურის მთხოვლად. არამედ ესე  სასყიდელისა მის უჯეროჲსაჲ აღთქუმაჲ. ანუ რაჲ არს მროკვალისაჲ მის სათხოველი? არა ისწრაფა ნიჭისაჲ მის, არცაღა მსწრაფლ სთხოვდა, არამედ მი-ღა-ვიდა იგი დედისა განზრახვად, რაჲმცა სთხოვა მას ნიჭი.

      

ეჰა ბოროტისა მის მოძღურისა! მომეც აქა აწვე თავი იოვანე ნათლისმცემელისაჲ, და არა სტირ სირცხჳლისა მის გარდარეულებასა, საქმესა მას ჯერკუალსა და სასყიდელისა.   მას აღთქუმასა და მიჴდასა. და არა ძწის მროკვალისა მის გონებაჲ, და არა სძაგებს ტყუვილსა ქებაჲ, და არა სანერწყუველ იქმნების საზოგადისა მის ცოლისა ზრახვაჲ, იკადრებს მროკვალისა მისთჳს სიყუარულსა.

      

იკადრებ თავით თჳსით ბრძანებად. ეტრფიალე მროკვალსა მას და არა გძაგს ეგემლევანი საქმჱ, რომელი-იგი შეურაცხ არნ და საკიცხელ და მხედველთა მათგან თანა-მდებ და აღსარულსა მას წინაწარმეტყუელთასა მოჰკლავს. მოიძულოთ მოკლვაჲ, რამეთუ შემთხუევაჲ არს ეშმაკისაჲ და პოვნება არს ეშმაკისა მის უკეთურისა. ამას ზედა შეწუხნა ეროდე ფრიად, ვითარმცა ვინ თქუა ჰბაძავს პილატეს, უფროჲს ხოლო სახესა პილატჱსსა, წინანდელ ყოფილისა მოთხრობა(სა) დაიბანს ჴელთა და წესსა მას ზედა საშჯელისასა მისცემს ეგრეცა ესე შეჭუვნა, ხოლო ფიცისა მისთჳს და მეინაჴეთა მათთჳს აიძულა.

       

კეთილად რაჲმე თქუა უფალმან დღეს ნუ ჰფუცავ ყოვლადვე. იხილე უფლისა მოძღურებაჲ "ნუ ჰფუცავ ყოვლადვე". რაჲსა ჰფუცავ? რაჲთა არა ფიცსა ზედა შეჰპალავანდო თავი თჳსი და ფიცისა მისთჳს რწმუნებისა წინაწარმეტყუელი მოჰკლა. ბოროტად ფუცა და უძჳრჱსად ერწმუნა. მაშინღა ფიცისა მისთჳს და მეინაჴეთა მისთათჳს არა შეიშინა მსაჯულისათჳს. მეყსა შინა უბრძანა შემოღებაჲ თავისა მის ნათლის-მცემელისაჲ ლანკლითა და მიცემად მის ქალისა. აჰა მწარისა მის საინაჴისა უმწრჱს ოხჭნისა მოეკუეთების თავი წინაწარმეტყუელსა მას და მიეცემის ქალსა, და ქალი მიიღებს. არა ზარი აჰვალს სახილველად, არა შეძრწუნდების თავით, არცაღა გარე-მიიქცევის სისხლისა მის დაბღალვითა! ჭეშმარიტად ლომისა ძუვისა ლეკუსა უფიცხლჱს არს! ლანკლასა ზედა დაიდების თავი წინაწარმეტყუელისაჲ მის, რომელსა ზედაცა საჭმელი დაეგების! და იგივე ჭურჭელი საჭმლისათჳსცა და მოკლვისათჳსცა! მასვე ჟამსა დასწუთებოდა თავისა მისგან სისხლი, და მეინაჴეთა თანა შეიღეს წინაშე თავი იგი. ხოლო ენაჲ იგი იტყოდაღა და ღაღადებდა, ვითარმედ "არა-ჯერ არს შენდა ცოლებად". და მან მიიღო და მიართუა დედასა თჳსსა. მიიღო მროკვალისამან მოძღუარმან უკეთურებისა მის მოძღურებისათჳს სამოძღურებლად!

       

ესე კეთილად გამოვიკულიეთ თხრობად, რაჲთა თუალნი იგი.   ხილვის მოყუარენი ხოლო განვწმიდნე და გარწმუნო თქუენ გარე-მიქცევად ეგრემლევანისა მის სახილველისა, არა დავჰჴსნათ სიტყუაჲ მწუხარითა მით თხრობითა, ნუცაღა სიტყუაჲ იგი ეკლესიათაჲ დაეყენებინ მროკვალთაგან. აწ გარდავცვალოთ უწესოჲსა მის საინაჴისაჲ მძლავრისაჲ მის და მწარისა მის სასუმურისაჲ და კუალად მოვიჴსენოთ უფლისა იგი კაცთ-მოყუარებაჲ, რაჲთა სცნათ, რავდენ დიდ არს სინანულისა იგი ნაყოფი.

       

ევედრებოდა ვინმე ფარისეველი უფალსა, რაჲთამცა შევიდა სახლსა მისსა და ჭამა პური. და ვითარცა შევიდა უფალი, ინაჴ-იდგა. არა ნუ უწყოდაა გონებაჲ იგი მხდალისაჲ მის? არამედ სულ-გრძელებით თავს-იდებდა რომელმან-იგი შეხადა, რომლისაგან-იგი გამო-(ად)რე-აჩინებდა, ინაჴედგა უფალსა და შეეღოსა.

დედაკაცი ვინმე იყო ცოდვილი ქალაქსა მას შინა. ვითარცა ესმა იესუჲსი მუნ ინაჴით-ჯდომაჲ, მოვიდა იგი სახლსა მას და აქუნდა მანითა ნელსაცხებელი და დაასხა ფერჴთა უფლისათა და წარჰჴოცდა თმითა თჳსითა, რაჲთამცა გულისხმა-ყო ორგულმან მან, რომელმან მოხადა მას.

არა ხოლო თუ ორგულ არიან ფარისეველნი. შენსა.   შინა ქრისტესა ინაჴ-უდგამს. და ესრე უწყის ყოველმან სახჱ შენი და არავინ გეშურობს. მოვიდა დედაკაცი ესე ცოდვილი, რაჲთამცა ცხონდა. შენ, ფარისეველო, ეშურობა? რაჲთა გულისხმა-ჰყო, არა ხოლო თუ წინაწარმეტყუელსა, არამედ წინაწარმეტყუელთა ზედა აქუს მას წესთა განგებაჲ. რაჲმცა დიდ იყო, თუმცა ცნა, ვითარმედ ცოდვილი არს ესე დედაკაცი, და მეყსეულადმცა ჴმითა იცნა იგი? და შენ ფარისეველი იყავ და არა წინაწარმეტყუელი და გულისხმა-ჰყავ უფროჲსისა მის ცნობაჲ. ხოლო მისი იგი ცხორებაჲ და ჰამბავი იგი რომელი იყო, მიუთხრობდა უმეტჱსად ხოლო მით, რამეთუ უდიდჱსად ხოლო ცოდვილი იყო. ხოლო უფალმან რაჲთამცა გამოაჩინა საღმრთოჲ იგი ძალი, ზრახვაჲ იგი გულისხმა-ჰყო, ფარისევლისაჲ მის. არცაღათუ მივის-ეყო ფარისეველი იგი და უთხრა მეინაჴეთაგანსა, არამედ გულსა შიდა თჳსსა იტყოდა, რაჲთა გულისხმა-ჰყო, არა თუ წინაწარმეტყუელ, არამედ წინაწარმეტყუელ და ღმერთ! შენ შე-ოდენ-სძრავ ზრახვასა მას გულსა შიდა, და უფალი აღმოიკითხავს შენ აქცევ გონებასა, და უფალი ჰპოვებს და განჰკურნებს. და ესრჱთ ორთაჲ მათ მოსესხეთაჲ სიტყუაჲ წარმოიღო. ერთსა მას მიუტევა ერგასისი და ერთსა ხუთასი. რომელმან უფროჲს შეიყუაროს? მიუგო რომელმანცა უფროჲსი. უფროჲსსა გამოარჩევს. მაშინღა დედაკაცსა მას, რომელსა ექმნა დიდძალი ცოდვაჲ, მიუტევა. არა თუ ვაქებ პირველსა მას ცხორებასა, არამედ ვჰნატრი მეორედსა მას აღსასრულსა.

ნუვინ აყუედრებნ მას ფარისეველისა თანა, ნუცა ვინ ეტყჳნ მეძავით და შეუხებელით. და პავლე თარგმანენ და პავლე ნუგეშინის-ეცინ დედაკაცსა მას, რამეთუ ღმერთმან განამართლოს, ვინ არს განმაცრუვებელ.

მოიღეთ სიტყუაჲ იგი და წულილად გამოვიკულიოთ, რაჲთა არა ხოლო თუ მას ვჰნატრიდეთ, არამედ ვჰბაძვიდეთცა. მოვიდა იესუჲსა აღჭურვილად, მიაქუნდა ნელსაცხებელი მანითა და ცრემლი თუალითა, უსულოჲთა მით ჭურჭლითა ნელსაცხებელი სუნნელთა მით წყაროჲთა სინანულისა ასოთაგან ჴორცთა თჳსთა. მოიღო ნელსაცხებელი იგი, რაჲთამცა დაშრიტა სულ-მყრალობაჲ იგი ბილწებისაჲ. სულ-მყრალ არს ცოდვაჲ, ვითარცა დავით წამებს შეყროლდეს და დალპეს წყლულებანი. ყოველი რომელი ცოდავს, სულ-მყრალობასა იქმს; ყოველმან რომელმან შეინანის, სულნელებასა იქმს; ვითარცა ნელსაცხებელსა მრავალნი წამალნი შეეზავებიან, ეგრეცა სინანულსა მრავალი იგი გონებაჲ. ჯერ-არს.   მრავლისა საქმისაჲ და მრავლისა მის ნაყოფისა შეკრებაჲ, რაჲთა შეეზაოს სინანულისა იგი ნელსაცხებელი. და გნებავს თუ გულისხმის-ყოფად დედაკაცისა მის სიმდაბლჱ? ოდესიგი მოიღო დედაკაცმან მან ნელსაცხებელი იგი ქრისტჱსთჳს, და-მცა-ასხა თავსა, თუმცა კადნიერებაჲ აქუნდა საქმეთაგან. ხოლო მან იჭჳსათჳს ვერ იკადრა თავსა დასხმად, არამედ ფერჴისა წუერთა შეეხო. და არა მცირედ სარგებელ არიან ფერჴნი იგი.

ხოლო ვითარცა მიიღო დედაკაცმან მან ჴელთა თჳსთა ზედა თავი იგი წმიდისა წინამორბედისაჲ და ნათლის-მცემელისაჲ, განიხარა სიხარულითა დიდითა ფრიად. ხოლო არავე დასცხრა იგი სიბოროტისაგან თჳსისა. ესევითარი განზრახვაჲ განიზრახა და თქუა უკუეთუ თავი და ტანი მისი ერთსა ადგილსა დაეფლნენ, მკუდრეთითცა აღდგომაჲ მისი ადვილ იყოს, რამეთუ წინაწარმეტყუელი არს და კუალად მოვიდეს იგი მამხილებელად უწესოებისა ჩემისა. მაშინ უბრძანა დამალვაჲ და დაფარვაჲ სხუასა ადგილსა.

ხოლო მოწაფენი იგი იოვანჱსნი მოვიდეს და წარიღეს გუამი მისი და დაჰფლეს, და მოვიდეს და უთხრეს იესუს, ვითარ-იგი აღასრულა.   იოვანე სრბაჲ თჳსი. რამეთუ ქადაგა ჭეშმარიტი და იწამა სარწმუნოებით სადიდებელად მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ. 

http://titus.uni-frankfurt.de/indexe.htm?/texte/texte2.htm#georgant

Против Ложного Единения (5)

Александр Каломирос

ნაწილი მეხუთე.

СПАСЕНИЕ

Многие так называемые православные получают большое удовольствие от участия в дискуссиях между католиками и протестантами. И слепцы ведут слепцов.

К примеру, возьмем вопрос об оправдании: вера или добрые дела спасают человека?
Католики учат, что человек спасается количеством и качеством добрых дел, которые он представит к концу своей жизни. Было время, когда папы даже заявляли, что добрых дел у святых было намного больше, чем необходимо для их собственного спасения, и что сверхдолжные заслуги могли быть переданы грешникам, если последние могли заплатить определенную цену.

Отвергая мнение католиков, протестанты учил, что нет заслуги в добрых делах, что не оправдывается человек делами закона, что человека спасает лишь одна вера.

На протяжении столетий продолжаются споры с непрерывным обменом все увеличивающимися в числе аргументами, споры, которые никого не убеждают, но вращаются в порочном кругу антропоцентрических концепций, столь характерных для рационализма.

Какова позиция " православных" , сталкивающихся с этим западным спором? Чувство собственной неполноценности и растерянности охватывает наших богословов, с восхищенным изумлением внимающих утонченным аргументам их западных коллег. Они не знают, что сказать. Они внутренне упрекают Православие, не имеющее столь четкой позиции по этому вопросу.

Некоторые с небольшими оговорками присоединяются к католикам, другие пытаются примирить оба мнения. Апостолы и отцы для них не помощники: им кажется, что святые противоречат друг другу и даже себе самим.

В какую тьму рационализм заводит человека! Как могут рационалисты понять апостолов и отцов, когда апостолы и отцы, не бывшие рационалистами, говорят на языке, рационалистам неизвестном?

Для рационалистов Священное Писание, самая ясная книга в мире, полно противоречий. Для них любое слово и любое выражение имеет только одно определенное значение. Либо апостол Павел прав, уча, что оправдание происходит через веру; либо прав апостол Иаков, который пишет: Что пользы, братия мои, если кто говорит, что имеет веру, а дел не имеет? Может ли эта вера спасти его? ...и бесы веруют и трепещут (Иак. 2:14-19). Вот почему многие протестантские богословы характеризовали Послание апостола Иакова как " насмешку" , недостойную быть причисленной к книгам Нового Завета. Но даже апостол Павел, как будто бы, противоречит сам себе, говоря в одном месте об оправдании верою, а в другом — о воздаянии каждому по делам его. Вот почему некоторые протестанты стали говорить о " двух оправданиях" .

Мысль апостолов и отцов, такая чистая и простая, в руках богословов-рационалистов наполняется туманом и темнотою. Они хотят сделать из христианства систему. Система не приемлет антитезисов. Все должно быть на своем месте и четко классифицировано. Для их ограниченного мышления всякий антитезис есть противоречие. Но действительность полна антитезисов. И только когда человек принимает антитезисы такими, как они есть, не пытаясь смягчить их, — тогда он приближается к истине.

Православные должны благодарить Бога за то, что подобная этой проблема никогда не поднималась в Православной Церкви. Споры вокруг вопроса оправдания, продолжавшиеся на Западе в течении стольких столетий, так и не достигли какого-либо удовлетворительного результата. Спасение не дается в награду за что-то хорошее, чего достиг человек, будь то вера или же дела. Спасение не является наградой, как и проклятие не является наказанием. Такой подход к вопросу, подобный подходам рационалистов, антропоцентричен. Это перенос в духовный мир того, что происходит в повседневной жизни человека в обществе, где доброе слово или дело награждаются, а плохое слово или злое дело наказываются по законам, предписанным самими же людьми.

Подобно древним грекам, Запад создает Бога по человеческому подобию. Он видит в Нем судию, который судит и карает на основании существующих законов. Но правосудие Божие не имеет мстительного характера или юридического значения. Бог не наказывает с целью удовлетворить Свое собственное правосудие. Это антихристианский взгляд. Бог никого никогда не карает, Он лишь наказывает так, как наказывает отец сына, чтобы воспитать его. Даже геенна есть не место пыток, а место самоизгнания, вдали от Божия присутствия. Это состояние свободно избранной слепоты, место, куда никогда не проникают лучи солнца. Бог справедлив, что значит — благ; и потому для Него невозможно единение с несправедливостью, которая есть лукавство. И это не потому, что Бог не хочет придти к грешникам, а потому, что лукавые люди отвращаются от праведности Божией и не хотят иметь какой-либо близости с Ним. " То не Он враждебен, а мы; Бог никогда не враждебен" (Свт. Иоанн Златоуст, Слово XI на II Кор. 3).

Спасение, так же как и знание, есть дело сопричастности Богу. Дела и вера, добродетели и старания — это то, что открывают Господу дверь в наше сердце. Но само спасение дается не за дела, не за веру, не за добродетели, не за старания и не за все это вместе взятое. Человек может все это иметь и при этом не наслаждаться сопричастностью Духу Святому, не быть обителью Святой Троицы. Спасение, так же как и знание, есть оживотворение человека благодатью Божьею и видением Бога, чего удостаиваются в этой жизни чистые сердца в соответствии со степенью своей чистоты. Это не награда, выдаваемая Богом за старания и труды, которые могут и вовсе не очистить сердца; это и не награда за умственную веру, которая нисколько не может изменить человеческую жизнь.

Против Ложного Единения (4)

Александр Каломирос  

ნაწილი მეოთხე

  

ПОД ЗНАМЕНЕМ КРЕСТА

Но истинная религия Европы скрывает свое лицо и выступает формально под христианской маской.

Для всего мира Европа является христианской землей. Диавол поистине чрезвычайно остроумен, и его шутки имеют самые трагичные последствия для человечества.

Величайшее зло, когда-либо случавшееся в мире, состоит в том, что мир взял в качестве знамени Крест. Аристотелизм западных богословов и их преемственность от идолопоклоннической рационалистической мысли Древней Греции, превращение богословия в философию, искажение веры, папство, жажда власти и мирского могущества, крестоносцы, смешение религии с политикой, инквизиция, миссии, являвшиеся передовыми отрядами колонизационных сил, конквистадоры, войны, систематическое обескровливание наций, оргии, обманы, унижения и тирании — имели место во имя Распятого.

Вследствие этой трагической порчи религии естественным было зарождение атеизма и протестантизма как стремления к освобождению и оздоровлению.

Нужно отметить, что появившийся в Европе атеизм был не только безразличием или агностицизмом, или просто эпикурейским отношением к жизни. Атеизм Европы не был академическим отрицанием. Это была глубокая ненависть христиан к Богу — такому, как они Его понимали в Европе; это была сильная страсть, богохульство, оскорбление души человеческой.

На православном христианском Востоке со времени Константина Великого и до греческой революции никогда не бывало подобных эпидемий. Люди на Востоке познали совершенно другого Бога, чем тот бог, которого познали люди Запада. Вот почему последние пришли к отрицанию Бога, независимо от степени своей греховности. Первые атеисты в Грецию пришли из Европы. Их отрицание, даже было, неосознанно для них самих, отрицанием той религии, к которой они пришли в Европе. Их атеизм был вскормлен ошибками христиан и искажением христианской истины, имевшими место на Западе.

Точно также протестантизм, который мог возникнуть как самостоятельная ересь, в действительности появился как отрицание католицизма. Протестантизм никогда не имел религиозной позиции. Наоборот, он был и остается религиозным отрицанием. Существование его было оправдано существованием католицизма. Если бы католицизм исчез, не стало бы причины для существования протестантизма.

Против Ложного Единения (3)

Александр Каломирос  

ნაწილი მესამე

БОГ ПОРУГАЕМ НЕ БЫВАЕТ

Но да поймут же все те, кто с такой легкостью говорит о соединении церквей, что единство Церкви есть таинственный дар Божественного присутствия. Оно не приходит через решения конференций; оно либо существует, либо нет. Никакое человеческое решение не может принудить Бога.

Конечно, внешнее соединение может состояться, и все — протестанты, католики и православные — могут заявить, что мы, наконец, стали единой церковью и можем поминать Папу Римского, а тот может поминать Патриарха Константинопольского. Если мы все согласимся на единую "минимальную истину" , на единый упрощенный символ веры, и если некоторые другие вопросы будут улажены, то союз возможен. Это будет законная и внешне основательная система, но это будет система, не имеющая никакого отношения к Церкви Христовой, даже если все ее внешнее устройство будет напоминать Церковь. Бог поругаем не бывает(Гал. 6:7). Бог не приходит к людям, если они не создают условий для Его присутствия.

Церковь Христова никогда не являлась человеческой системой. Церковь рождена, а не сотворена. В результате дискуссий люди могут создать нечто, чему они могут присвоить имя " Церковь" . Но это изделие будет чем-то безжизненным. Живая Церковь не будет иметь к нему никакого отношения. Она будет существовать где-то вдали от этих изделий, неизменная, исполненная истины и света, чистая от лжи каких бы то ни было компромиссов, со Святым Духом, освещающим ее путь и покрывающим ее подобно солнечному свету, ведущим ее к полноте истины.

А то, много ли останется истинных христиан, не имеет значения, даже если их можно будет перечесть на пальцах одной руки. Они пребудут носителями Предания, которое они не просто изучали, но которым они жили, приобретая живой опыт. Христиане живут в Предании, как в родной стихии, как рыба в воде.

Давайте же, все истинно верующие в Бога, прекратим говорить о соединении " церквей" . Церковь не признает соединения, потому что она никогда не распадалась. Люди покидают ее, хотя при этом они могут сохранять многие ее внешние признаки. Давайте же, все любящие Бога, возвратимся к Церкви и смиримся, дабы нам войти в нее, потому что врата ее узки и нужно очень низко пригнуться, чтобы пройти.

Против Ложного Единения (2)

Александр Каломирос

ნაწილი მეორე

АНТИХРИСТ

Трагедия состоит в том, что мессия которого ждут иудеи, придет. Сказано это устами Христа и устами апостолов; это записано в книгах Нового Завета. Мессия иудеев придет. он даст не только хлеб, который отказался дать Христос, но и все материальные блага, которые Господь также отказался дать. Он потрясет мир знамениями и чудесами, которые ошеломят и устрашат людей во всех концах земли, и они, рабски падут ниц к его ногам. Он объединит все племена и народы и царства земные в одно государство. Он исполнит радостью сердца законников и фарисеев, сердце каждого человека из племени "иудейского" . Да, мессия иудеев придет. Он будет тем, кем не является Христос; он не будет тем, Кем Христос является. Он будет антихристом.

Дети! Последнее время. И как вы слышали, что придет антихрист...(1 Ин. 2:18)

Молим вас, братия, о пришествии Господа нашего Иисуса Христа и нашем собрании к Нему, не спешить колебаться умом и смущаться ни от духа, ни от слова, ни от послания, как бы нами посланного, будто уже наступает день Христов. Да не смутит вас никто никак: ибо день тот не придет, доколе не придет прежде отступление и не откроется человек греха, сын погибели, противящийся и превозносящийся выше всего, называемого Богом или святынею, так что в храме Божием сядет он, как Бог, выдавая себя за Бога. Не помните ли, что я, еще находясь у вас, говорил вам это? И ныне вы знаете, чту не допускает открыться ему в свое время. Ибо тайна беззакония уже в действии, только не совершится до тех пор, пока не будет взят от среды удерживающий теперь. И тогда откроется беззаконник, которого Господь Иисус убьет духом уст Своих и истребит явлением пришествия Своего того, которого пришествие, по действию сатаны, будет со всякою силою и знамениями и чудесами ложными, и со всяким неправедным обольщением погибающих за то, что они не приняли любви истины для своего спасения. И за сие пошлет им Бог действие заблуждения, так что они будут верить лжи, да будут осуждены все, не веровавшие истине, но возлюбившие неправду (2 Фесс. 2:1-12).

Антихрист появится в истории не в виде этакого устрашающего и все сотрясающего чудовища, в котором все бы его узнали, и дела его вовсе не будут аморальны. Придет он так, что лишь немногие распознают его. Он придет после многовековых приготовлений, берущих начало от первых дней Церкви и продолжающихся, все более усиленно, в наши дни. Человечество же увидит в его лице своего благодетеля.

Многие века отступничества воспитали человечество и приготовили его к принятию антихриста. Человечество ждет его как своего идеального вождя. Все историческое развитие ведет к антихристу.

Против Ложного Единения

Александр Каломирос

Смиренные мысли православного христианина по поводу попыток объединения Единой Святой Соборной Апостольской Церкви с так называемыми "церквами" Запада

შემოკლებული ქართული ვარიანტი, ალექსანდრე კალომიროსის წიგნისა (ბერძნულ ენაზე)"ცრუ ერთობის წინააღმდეგ", ჩვენ უკვე რამდენიმე წლის წინ გამოვაქვეყნეთ ჩვენს ბლოგზე (იხილეთ აქ). ამჯერად,  ვიწყებთ ამავე წიგნის სრული ვერსიის  ნაწილ-ნაწილ გამოცემას (სამწუხაროდ, ჯერ-ჯერობით მხოლოდ რუსულ ენაზე). იმედს ვიტოვებთ, რომ მომავალში მოხერხდება წიგნის სრულად თარგმნა ქართულად, რაც საშუალებას მისცემს ჩვენს მკითხველს, რომ მშობლიურ ენაზე გაეცნოს ამ უაღრესად მნიშვნელოვან ნაშრომს.

გამოცემები:

გამომცემლობა "ასტირი", ათენი, 1963 წ.

წმიდა ფერიცვალების მონასტერი, ბოსტონი, 1967 წ.

წმ. ნექტარის სახელობის გამომცემლობა, სიეტლი, 1978, 1990, წ. 

წმ. სვიმეონის სახელობის გამომცემლობა, პეტერბურგი, 1997 წ.

გამომცემლობა "ორთოდოქსი", თბილისი, 2009 წ. (შემოკლებული ვარიანტი)

Предисловие Фотия Контоглу

 

Ибо никогда не было у нас перед вами ни слов ласкательства, как вы знаете, ни видов корысти: Бог свидетель! Не ищем славы человеческой ни от вас, ни от других.
(I Фес. 2 : 5,6)

Быть может, и возможно найти известное среднее суждение между двумя мнениями, которое бы в равной мере выражало и то и другое; однако для противоположных мнений об одном и том же предмете — невозможно найти среднее суждение. ...Никогда то, что относится к Церкви, не исправляется чрез компромиссы.
(Св. Марк Ефесский)

Воистину, как говорит святой апостол Павел, великая благочестия тайна (I Тим. 3:16.). Благочестие и вера, будучи таинствами, приносят плоды, которых не может дать знание.

Автор этой книги не является богословом, получившим образование в школах, где изучают то, что изучить невозможно, — богословие. Он изучал медицину — нечто поддающееся изучению, поскольку это предмет земного, человеческого знания. Православную веру и благочестие он почерпнул из Предания. Он получил их, как сам говорит, путем передачи веры и благочестия — от учителя к ученику, от родителей к чаду, от старца к послушнику, от христианина к христианину. Поэтому он — один из тех, кто, будучи водимы верою, а не знанием, испытуют божественное, а не изучают его. Как говорит апостол Павел, он ходит верою, а не видением (II Кор. 5:7.). Вот почему книга его резка. В ней нет ни свидетельствующих о слабости веры компромиссов, ни приспособленчества, цель которых — не производить неприятное впечатление на людей противоположных взглядов; в ней нет какого-либо фальшивого братания. Преданность истине не терпит уступок. Книга его резкая и прямая, хотя сам автор, в действительности, человек смиренный, миролюбивый, кроткий, скромный и очень любезный. Но вера вручает ему меч Духа, и этот смиренный, чуткий и снисходительный человек, исполненный любви, становится прямолинейным и резким. Но и Св. Иоанн Богослов, проповедник любви, не кажется ли самым резким и бескомпромиссным среди всех остальных апостолов и проповедников Евангелия, каким он предстает в Первом Послании и в Книге Откровения?

Автор книги молод. Но никто да не пренебрегает юностью его(I Тим. 4:12.) . Наше духовное знакомство произошло в то время, когда он изучал в Швейцарии медицину, а мы занимались публикацией журнала " Кивотос" (Ковчег). Он написал мне тогда письмо по поводу некоторых злобных статей одного католика в газете " Курьер" и просил нас защитить нашу Православную веру от козней еретиков. В дальнейшем он написал и по сей день пишет мне много, письма его всегда были очень содержательны и полезны, исполнены благоухания глубокой веры и любви к нашему Священному Преданию. Поэтому я настойчиво уговаривал его написать более развернуто на те темы, которые он кратко освещал в своих письмах. Зная его скромность, я просил его согласиться опубликовать это в виде книги. Наконец, он согласился, и эта небольшая книжка — первая, посланная им издателю, господину Александру Пападимитриу, который с удовольствием согласился опубликовать ее.

Мы понимаем, что эту книгу, написанную с разумением во всем (II Тим. 2:7.) , многие осудят, как грубую и невыдержанную, поскольку в наш век лицемерия только те и почитаются истинными христианами, у кого в сердце нет огня веры, особенно веры Православной (т.е. истинной). И поэтому они равнодушны, бездуховны, готовы на компромисс и услужливы, как большинство тех, кто постоянно занимается богословием. Мир привык расценивать таких людей как хороших и терпеливых христиан, таких же, как автор этой книги, — тех, которые духом пламенеют (Рим. 12:11.) , — он ненавидит, как фанатичных, нетерпимых, суеверных и узколобых поклонников пустых форм. Увы! Современные богословы превратились в совопросников века сего (I Кор. 1:20.). Те, которые имеют отношение к религии, пишут горы книг, толстых и важных, исполненных так называемого " богословского знания" , которое, обладая своим собственным методом исследования религиозных вопросов, является ничем иным, как знанием мирским. Такое знание апостол Павел называет пустым и хитрым обольщением (Кол. 2:8; Ефес. 4:14.). Святое Евангелие — это сама простота, а его препарируют, изучают и расчленяют, пользуясь философскими системами, ради пустого обольщения. Запутанность, усложненность, сбивающие с толку теории, глупые состязания и родословия и споры о законе (Тит. 3 : 9.) — грязь, замутняющая чистую воду, текущую в жизнь вечную, — все это написано во имя Того, кто пришел в мир сей спасти от греховного бремени заблудшую овцу — человека, напичканного суетными знаниями, — вопия: Приидите ко Мне, все обремененные глупой и бесполезной мудростью. Горы бумаги исписаны во имя Христа и Его Евангелия, но оно есть плод простого опыта сердца, в то время как авторы этих бесчисленных книг плутали в темном лабиринте своей собственной мудрости, вдали от Христа, о Котором они забыли, будучи поглощены своими собственными суетными мыслями. Сердца их перестали ощущать дыхание Божие. Они стали мертвыми и сухими от своей собственной самодовольной мудрости, за которую мир и почитает их.

Именно их имел в виду богоглаголивый Апостол Павел, когда писал: Ибо будет время, когда здравого учения принимать не будут, но по своим прихотям будут избирать себе учителей, которые льстили бы слуху; и от истины отвратят слух и обратятся к басням. Будут избирать себе учителей (II Тим. 4:3-4.) — выдвинут многих учителей и, слушая их, будут довольны, потому что суетная мудрость будет льстить их слуху. И оттого, что они не могут слышать истины, простой истины веры, они будут затыкать уши свои, желая слушать басни — фантастические теории, лишенные смысла. И сегодня — разве не видим мы подобное " избрание" учителей, которые своей болтовней льстят слуху своих учеников и остальных христиан?

Итак, книга Каломироса огорчит тех умников, которые низвели религию Христа до уровня системы мирского рационального знания и с насмешкой отвергают любое здравое учение, являющееся для них лишь наивными религиозными воззрениями, исполненными почерпнутых из Предания предрассудков. В самом деле, что вообще может написать для них человек, подобный Каломиросу, который никогда не принадлежал к какой-либо солидной школе (особенно заграничной)?

Но, к счастью, Каломирос пил из источника воды живой, текущей в жизнь вечную, из Предания, он изучал св. отцов день и ночь. И поскольку он, как и его путеводители, имел веру, то был научен Богом (I Фес. 4:9.). Христос говорит: И когда выведет своих овец, идет перед ними; а овцы за ним идут, потому что знают голос его (Иоан. 10:4.). То есть: "Мои ученики слушают слова Мои в простоте души и принимают их сердцем, не пропуская их чрез свои запутанные умы и не создавая теорий; они принимают их с верой, как невинные овечки, которые слышат голос пастыря и бегут за ним" . Вера отверзает уста верующих, проповедь Христа раскрывает сердца христиан, как и говорит Он Сам: Кто верует в Меня, у того, как сказано в Писании, из чрева потекут реки воды живой (Иоан. 7:38.).

Те безумные мудрецы (I Кор. 3:19.), которые учат в убедительных словах человеческой мудрости (I Кор. 2:4.), не принимают истинных проповедников Евангелия, и это потому, что истинные проповедники не сообразуются с веком сим, но преобразуются обновлением ума своего (Рим. 12:2.).

Они найдут в этой книге множество поводов к осуждению. Они осудят автора за отсутствие лицемерной вежливости по отношению к еретикам, не замечая того, что автор не дерзок, а обладает смелостью воина Христова и следует словам Апостола Павла, который сказал: Ибо дал нам Бог духа не боязни, но силы и любви, и целомудрия (II Тим. 1:7.).

Еще одну вину они найдут в том, что его труд исполнен скорбью о Христе, радостотворным плачем (Прп. Иоанн "Лествица", Cлово 7.), в то время как сами они оптимистичны и помышляют о предметах мира сего. Но послушайте, что говорит Апостол Павел: Печаль ради Бога производит неизменное покаяние ко спасению, а печаль мирская производит смерть (II Кор. 7:10.). Скорбь верующего в Бога человека — это скорбь, которую надежда делает сладостной; и потому она — скорбь радостная, радостотворный плач, через покаяние приносящий спасение человеческой душе.

 Я хвалю этого блаженного юношу,Error! Hyperlink reference not valid. написавшего столь назидательную книгу, от которой веет духом истинного Православия. Я славлю и восхваляю пречестное имя Господа, дарующего Православной Церкви подобные украшения, сияющие во тьме заблуждений и разрушения. Благословен и препрославлен всемилостивый Господь Бог наш, непоколебимо утвердивший Веру Православную на тех камнях, которые отвергли строители.

Фотий Контоглу

* С позволения читателя, я хочу привести здесь несколько старок из письма г-на Каломироса ко мне, которые, думаю, необходимо прочесть.

" Я премного благодарен Вам за Ваши добрые слова. Это для меня большая поддержка, в которой я так нуждаюсь. Там, где я живу, я не знаю никого, кто разделял бы мои мысли и понимал меня. Я не вступаю в споры с атеистами и с теми, кому все безразлично. А верующие смотрят на меня с подозрением и недоверием. Я нахожу утешение лишь при чтении св. отцов и житий святых. Мне кажется порой, что я ошибаюсь. Что бы я ни считал важным, остальные считают это пустяками; и напротив, то, что мне кажется пустяками, другие — как верующие, так и безбожники — считают важным.

Кроме того, я благодарен Вам за предостережение от высокомерия. Из этого я вижу, что Вы — истинный друг. Молитесь, дабы мне не возгордиться. Как бы то ни было, я должен быть очень глуп, если со мною случиться что-то подобное. Я прекрасно понимаю, что все, что я написал, заимствовано мною у св. отцов. Ничего собственно моего. Вот почему я защищаю их так ревностно. Вчера я сказал жене, что многие понятия не имеют о рассматриваемых мною предметах, но в то же время живут ими. А я знаю все это, но не живу этим. И поэтому много раз, когда я писал, я чувствовал, что должен бросить, — но продолжал писать, потому что таким образом, по крайней мере, я мог сосредоточить свои мысли на Боге, даже если сердце мое пребывало в окаменении.

С любовью о Христе

Александр" .

ცხორებაჲ წმიდისა მამისა ჩუენისა ანტონისი

აღიწერა ათანასესგან ეპისკოპოსისა ალექსანდრელისა 

კეთილსა ზედა სიტყუასა დადგრომილ ხართ ეგჳპტისა მიმართ მონაზონთა, ანუ მისწორებად, გინათუ წარმატებადცა ამას, პირველ გამოირჩიეთ თქუენითა მაგით სათნოებისა მონაზონებითა, რამეთუ თქუენნი კერძოცა ამიერითგან მონასტრები და მონაზონთა სახლები ითქუმების. ესე გულსმოდგინებაჲ სამართლადმცა სამე აქუნდა, ლოცვათა ჩუენთაებრ ღმერთმან სრულ ქმენინ. 

რამეთუ ითხოეთ ჩემგანცა ცხორებისათჳს ნეტარისა ანტონისა და სწავლის გინებს, ვითარ-იგი იწყო მონაზონებად და რაჲ-იგი იყო უწინარჱს მისა და რაბამი აქუნდა აღსასრული ცხორებისაჲ. 

და უკუეთუ ჭეშმარიტად თქუმულნი იგი მისთჳს არიან, რაჲთა თქუენცა მისა მობაძავად თავნი თჳსნი მოიყვანნეთ, მრავლითა უკუე გულსმოდგინებითა შევიწყნარე თქუენმიერი ესე ბრძანებაჲ, რამეთუ ჩემდაცა დიდ შესაძინელ სარგებლის არს ანტონისი ესე მოჴსენებაჲ, და ვიცი, რამეთუ თქუენცა გესმის, რაჲთა შემდგომად დაკჳრვებისა მის კაცისა ინებოთ ბაძვაჲ მისსა მას გულსმოდგინებასა, რამეთუ არს მონაზონთა დიდ ხატ მონაზონებისა ანტონისი იგი ცხორებაჲ, და, რომელთა-ეგე გესმა მისთჳს მთხრობელთა მათგან, ნუ ურწმუნო იქმნებით, უფროჲსღა მცირედ ჰგონებდით მათ მიერ სმენასა, რამეთუ მათცა ესოდენი ესე ძნიად გითხრეს და რამეთუ მე ბრძანებაჲ მოვიღე თქუენგან, რავდენი ესე წიგნითა ამით გაუწყო, მცირედ ოდენ რაჲმე მისი მოვიჴსენო და მიგიძღუანო თქუენ. ხოლო თქუენ ნუ დააცადებთ ამიერ ნავითა მიმავალთა კითხვად, ვინ უწყის კაცად-კაცადმან რაჲმე, თქუან, რომელი-იგი იცის, და ესრჱთცა ძნიადვე ღირსად მისთჳს თხრობაჲ იგი იყოს. 

მინდა, რაჟამს მოვიღე წიგნი ესე თქუენ მიერ, მოწოდებად ვიეთამე მონაზონთა, რომელნი-იგი ზედაჲს-ზედა ჩუეულ იყვნეს მისლვად მისა, ვინ უწყის, უფროჲსმცა რაჲმე ვისწავე და უკეთჱსადრე მიგიძღუანე, და რამეთუ ჟამი ნავთა სლვისაჲ დაყენებულ იყო და წიგნისა მიმრთუმელი ესე ისწრაფდა, ამისთჳს რომელი-იგი მე უწყი, რამეთუ მრავალგზის მეხილვა და სწავლაჲ შეუძლე მათგან, რომელნი-იგი შეუდგეს მცირედ ჟამ და წყალსა ჴელთა სცემდეს, ესე მიწერად ღმრთისმოშიშებისა თქუენისა. ვისწრაფე ყოვლით კერძოვე ჭეშმარიტებისათჳს, ვიზრუნე. რაჲთა არა უმეტჱსი ვისმე ესმეს და ურწმუნო იქმნეს. ანუ თუ უნაკლულჱს ჯეროვნისა მის ისწაოს და შეურაცხ-ყოს კაცი იგი. 

რამეთუ ანტონი იყო ნათესავით მეგჳპტელი, აზნაურთაგან მამა-დედათაისა და მონაგები დიდი აქუნდა, და რამეთუ ქრისტიანე იყვნეს იგინი და ქრისტეანებრ აღზრდილ იყო ესეცა, და ვიდრე ყრმაღა იყო, იზარდებოდა მამა-დედათა წინაშე და თჳნიერ მათსა და სახლისა არავინ სხუაჲ იცოდა. და აღორძნდა და იქმნა ჭაბუკ და წარემატებოდა ჰასაკითა და წიგნისა სწავლაჲ არა თავს-იდვა, უნდა, რაჲთა თავისუფალ იყოს ჩუეულებისაებრცა ყრმათაჲსა. ხოლო გულსმოდგინებაჲ ყოველი აქუნდა მსგავსად წესისა მის, ვითარცა წრფელი დამკჳდრებულ სახლსა შინა თჳსსა. და შევიდის იგი მამა-დედათა თჳსთა თანა ეკლესიად და არცაღა, ვითარცა ყრმაჲ, უდებ იყო, არცა, ვითარცა ჭაბუკი, შეურაცხ-ჰყოფდა, არამედ მამა-დედათაცა დამორჩილებულ იყო და საკითხავთაცა გულსმოდგინედ ერჩდა და სარგებელად თავისა თჳსისად დაიმარხავნ, არცაღა კუალად, ვითარცა ყრმაჲ, უდებ იყო, რამეთუ ეგოდენთა მონაგებთა ზედა იყო და არა აურვებდა რას მამა-დედათა თითოფერისათჳს და პატიოსნისა საჭმელისა, არცაღა მისგან გემოსა ეძიებნ, არამედ რომელი-იგი ეპოვის, კმა-ეყვის და მერმე არარას ეძიებნ. 

Почему Истинно-Православные истинно православны

Иеромонах Максим (Маретта)

Возражение о. Василию Григориату и обоснование отказа от общения с епископами-экуменистами

Афонский старец Василий Григориат написал статью, в которой суммировал многие аргументы против греков-старостильников. Статья была издана отдельной брошюрой в 2000 г. в Григориатском монастыре на Афоне и получила большую популярность в Греции. В 2007 г. она была переведена на английский язык. В 2010 г. ответ на нее написал иеромонах Вознесенского монастыря в Нью-Йорке о. Максим Маретта, находящийся в "хризостомовском" Синоде Истинно-Православной Церкви Греции – самой крупной на сегодня юрисдикции греков-старостильников (http://hotca.org/). Читателю предлагается русский перевод статьи о. Максима, выполненный Александром Карповым.

***

Во все века дьявол искушал и продолжает искушать верующих самыми разными способами: то гонениями, то нападениями захватчиков, то мирскими соблазнами. Но самые эффективные его ловушки – это ереси и расколы, которые, отторгая христиан от Церкви, уводят их от Христа в духовные заблуждения, а затем и в отступничество. Список различных ересей, которые пытались побороть Церковь за всю ее историю, довольно длинный: арианство, несторианство, монофизитство, иконоборчество, католицизм, протестантизм и многие другие. А в наши дни появилась новая ересь, целью которой является собрать все прочие ереси воедино, и по этой причине мы называем ее пан-ересью, все-ересью. Эта ересь – экуменизм, который можно кратко описать как убеждение или вера в то, что все те группы и секты, которые Церковь в прошлом объявила еретическими и отступническими, "на самом деле" и в каком-то смысле остаются Ее членами.

Угроза, которую экуменизм представляет для Церкви, является, пожалуй, более серьезной, нежели те, которые исходили от ересей прошлого – по двум причинам. Во-первых, значительно большая часть Церкви поддалась этому соблазну. Во-вторых, результатом экуменизма является принципиальное уничтожение самих понятий "православия" и "ереси" в том их смысле, в котором они понимались Церковью с момента Ее основания.

Несмотря на широчайшее распространение экуменизма, во многих поместных Церквах какой-то остаток верующих остается верным православию. Эти верные христиане известны как "истинно-православные", или "православные традиционалисты", а иногда и как "старостильники". Последнее название появилось из-за того, что одним из первых проявлений экуменизма было введение нового богослужебного календаря, совпадающего с тем, которым пользуются католики и протестанты. А так как католический (григорианский) богослужебный календарь был осужден Церковью, то истинно-православные отказались признавать его введение "новостильниками" и вышли из общения с теми епископами, которые его продвигали и приняли.

Немногим лучше самого экуменизма и тот прискорбный факт, что многие люди, при своем вполне православном вероисповедании, все равно остаются под епископами-экуменистами, с чьим вероисповеданием они категорически не согласны. Для удобства мы будем называть таких людей "консервативными новостильниками", хотя, наверное, правильнее было бы назвать их консервативными сторонниками Мирового Православия, так как среди них много и таких людей и приходов, которые пользуются святоотеческим (юлианским) календарем. Однако, как их ни назови, на протяжении новейшей церковной истории они только и делают, что клеймят "раскольниками" тех, кто поддерживает святоотеческие традиции. Сами же они считают экуменизм чем-то, с одной стороны, плохим, но с другой стороны, чем-то таким, что не дает еще права отделяться от тех епископов, которые экуменизм проповедуют.

Большое количество обличительных речей было написано этими людьми против тех верующих, которые прервали общение с экуменическими епископами. Одной из самых широко распространившихся в последние годы таких работ и является статья о. Василия Григориата, озаглавленная "Против Святых Отцов: позиция фанатиков-старостильников". В своей работе о. Василий собрал практически все аргументы и обвинения, которые обычно предъявляют старостильникам; по этой самой причине детальное опровержение его статьи послужит как нельзя более хорошим и полным оправданием позиции православных и возражением в адрес клеветников.

В Писании сказано: "Обличай мудрого, и он возлюбит тебя; дай [наставление] мудрому, и он будет еще мудрее; научи правдивого, и он приумножит знание" [1]. Автор надеется на то, что читатель, будучи этим "мудрым", прислушается к этим словам, поймет, в чем заключаются ошибки о. Василия и иже с ним, прервет общение с экуменистами, и встанет на святоотеческую позицию.

წმიდა სვიმეონ ახალი ღვთისმეტყველი: სამგვარი ლოცვის შესახებ

არსებობს სამგვარი ყურადღება და ლოცვა, რომელთა მეოხებით სული ან ამაღლებულია და წარმატებული, ან დაძაბუნებული და წარწყმედილი. ვინც სამთავე სახეობას დროულად და საჭიროებისამებრ გამოიყენებს, გაიმარჯვებს, ვინც – უგუნურად და უდროოდ, - დამარცხდება. ყურადღებას ლოცვასთან ისეთი განუყრელი კავშირი მართებს, როგორც მიჯაჭვია და შედუღაბებია სული სხეულს. ყურადღება ბრძოლაში მეწინავესავით უნდა წარუძღვეს მტრების მოსაგერიებლად, პირველი უნდა ჩაებას ცოდვებთან ორთაბრძოლაში და წინ აღუდგეს სულში შეპარულ ბოროტ გულისთქმებს. ყურადღების შემდგომ ჯერ-არს ლოცვა, შემმუსვრელი და განმაქარვებელი მყისვე ყველა იმ ბილწ გულისთქმათა, რომელთაც თავდაპირველად ყურადღება აუმხედრდა. რამეთუ მარტოდმარტო ყურადღებას არ ძალუძს მათი აღხოცვა. ყურადღებისა და ლოცვის ამგვარ ერთობლივ ჭიდილზეა დამოკიდებული სულის ცხონებაცა და სიკვდილიც. თუკი ყურადღებას გავამახვილებთ და დავიცავთ ლოცვის აუმღვრევლობას, გავიმარჯვებთ, ხოლო თუ უგულებელვყოფთ ან შევბღალავთ ამ სიწმიდეს, ავი გულისთქმებით შებილწულნი ვხდებით ღონემიხდინლნი და ფარხმალდაყრილნი. მაშასადამე, რაკიღა არსებობს სამგვარი ყურადღება და ლოცვა, ჩვენი ვალია სათითაოდ დავახასიათოთ და განვმარტოთ მათი ნიშან-თვისებები, რათა გადარჩენის მსურველმა ამათგან უმჯობესი ამოირჩიოს.